Size anlatacağım hikâye, kendine meydan okuyan ve hayallerinin peşinden giden Kıymet ve sevgili eşi Onur ve 8 yaşındaki oğulları Atlas’ın büyük Güney Amerika Macerası. Dinlerken; imrendiren, merak ettiren, uzaktaki farklı kültürleri, doğayı tanıma arzusunu kışkırtan bir deneyim. Şimdi geziverdik ailesinin kendi cümleleri ile izlenimlerinin hikayesini dinleyelim.

15 li yaşlarımda okuduğum coğrafya dergilerinden birinde Güney Amerika’ya ait ve bana hayal kurduran seyahat hikayeleri görmüştüm. Dağların tepesindeki kalıntılar, Aztekler ve rengarenk giyimli kadınlar, sokaklar ve salsa! evet bütün bunlar merak uyandıran ateşli coşkulu bir kültürden izlenimlerdi. O yıllardan sonra bir liste zaten oluşmuştu aklımda sırasıyla keşfedilmesi ve ölmeden önce görülmesi gereken yerler listesiydi. Hayal olarak kalmadı sırayla keşfettik sırt çantalarımızla farklı coğrafyaları! Sonunda bu listenin en tepesinde ulaşılmaz görünen bize uzak kıta olan Güney Amerika’yı 2023 yazında 50 günde devri âlem yapana kadar… Bu bana destek olan aileme ve sözümde duran kendime hediyemdi.

Hazırlık sürecimiz her zamanki gibi aylar öncesinden başladı. Ulaşım biletleri, rotalar… Ancak uzun zamandır geziler yapmış olmanın verdiği güvenle olsa gerek, bu hazırlık süreci zihinsel bir süreçti bizim için. Götüreceğimiz valiz, çanta için ihtiyaç listeleri için sadece birkaç gün yeterliydi ve öyle de oldu. Detayları tüyolar bölümünde vereceğim…

Seyahatimizin ilk durağı Sofya, evet çünkü Bogota’ya bizi ulaştıracak uçak biletini en uygun bulabildiğimiz tek rotaydı. Bunun için 2 günümüzü Sofya’da Couchsurfing’ten bir arkadaşımızın evinde geçirdik. İzmir’den Hasköy’e ve oradan Sofya’ya iki otobüs değiştirerek 17 saatte geçtik.

Bogota’ya, Sofya’dan kalkan, Frankfurt aktarmalı güzel bir uçuşla geçtik. Yerel konaklamayı tercih edince, bize farklı kültürler ile kaynaşma olanağı veren Couchsurfing bu kez David ve yeğeni Emanuel’i tanımamızı sağladı. Atlas için de iyi bir arkadaş kazandık. David çalıştığı için, bizimle vakit geçirmek isteyen arkadaşı Andrea ile buluşarak Bogota’nın keşfine çıktık. Yerel yemeklerin yapıldığı restoranlara gittik. Bogota ilk geldiğimiz şehir olarak, çok canlı, renkli ve bol grafitli evleri ve sokaklarında dans edenleri görünce şaşırmadığımız, her yerden canlı müzik seslerinin yükseldiği anıları kaydetti. En keyifli turumuz Monserrati adıyla bilinen şehrin en yüksek noktasından manzara seyretmek için teleferikle uzun bir yolculuk yapmaktı. Şehrin yüksek semtlerine bu hava ulaşım aracıyla gidebilmek hayli enteresan olsa da görsel olarak keyifliydi.

Bogota’dan sonra ikinci durağımız Medellin ve bir gece otobüsüyle vardık. Bogota gibi burada da teleferik şehir için bir ulaşım aracı olduğundan, yüksek bir semt olan Santa Domingo’ya teleferikle ulaştık. Plaze de Botero bizim gibi tüm turistler için bir açık hava müzesi parkı gibi. Birçok ilgi çekici sanatsal heykeller var.

Heyecanla beklediğimiz Guatepe El-fenol kayası, işte buna değerdi. Tam 750 basamak adımlarken yukarıya doğru, Atlas en önde, ben ve arkada Onur fizik enerjimizi sonuna kadar tüketmiştik. Medellin merkezine 2 saat uzaklıkta olan bu kaya, tam 65 milyon yaşındaymış ve manzarası için bu yorgunluğa değerdi.

Couchsurfing’ten tanıştığımız Mauricio bize birkaç yıl öncesine kadar gangsterlerin yasak bölgesi Comuna-13 gezmemiz için rehberlik etti. Artık turistik bir gezi yapabildiğiniz güvenli bir yer olmuşa benziyor. Comuna-13 sanki bir sokak galerisi; rengarenk grafiti resimlerin evlerin duvarlarını süslediği!

Medellin’den Peru’ya ve sonra Ekvator’a geçerek listemizdeki ziyaretleri bitirmiş ve planlarımıza göre Ağustos 2023’te tekrar Kolombiya’ya döndük. Ekvatordan Rumi Saka köprüsünü sırtımızda çantalarla yürüyerek Kolombiya’nın sınır şehri İpiales’e giriş yaptık. Burada kalmayı planlamadık, bir sonra ki destinasyonumuz Cali’ydi.

Eveet, hikâyenin en adrenalin içeren bölümüne geldik… Cali’ye gitmek için otobüs terminaline vardığımızda bize bilet bulamayacağımızı ve yola çıkmamızın doğru olmayacağını söylediler. Otoban, köylüler tarafından barikatla belirli yerlerde kesilmiş. Sadece 100km olan yol, 5 saate kadar uzadığını ayrıca protestocuların güvenlik problemine neden olduğunu da öğrenmiş olduk. Bir süre kendi aramızda durumu değerlendirip, son otobüse kalan biletleri almayı başardık ve yola çıktık. Belirsizliğe atılan bir ok gibi, maceraya kucak açan kalbimiz, bunu da geçerek hedefine varacaktı buna inanıyorduk. Otobandan gidemedik ve otobüs bizi küçük transportera nakletti. Yolda birkaç kez önümüz kesildi ve şoförden para istediler. Sonuçta sağlıkla ve keyifle Cali’ye gelmeyi başardık…

Kedi sever misiniz? Evet ise değişik renkler, boyutlar ve cinslerde kedi heykelleri ile süslenmiş bir parktayız şimdi. Kendi evimizden uzak olsak da bir Türk restoranı ile karşılaşmak park yakınında hoşumuza gitti doğrusu. Konumu ve adı Parque De los Gatos, Cali Valle bir park…Onur, burada kahramanlık gösterip parkta kanadı dala takılmış bir kuşu kurtararak iyilik meleği oldu.

Cali’nin sembolü Salsa’nın başkenti olmalı. Her sokakta her kafe’de Salsa yapan birilerini görüyorsunuz. Hatta yaptığımız bir müze ziyaretinde bizi de Salsa dersine davet ettiler, ne yazık ki zamanımız olmadığından katılamadık.

Kolombiya’nın en ilgi çeken başka bir coğrafyasında, Salento’dayız! Mis gibi kokan bir kahveye çok az kişi hayır diyebilir değil mi? Burası başta kahve cenneti ve tüm dünyaya tropikal muzlar buradan ihraç ediliyor. Salento’ya geldik ve ünlü kahvesinin yerel tadını denemeden de gitmedik.

Salento Cocora Valley, yemyeşil bir doğanın kucağındaki küçük tepeler üzerinde yer alan boyları 60 mt varan uzunlukta palmiyeler! Şimdi ne kadar uzak bir coğrafyada farklı bir habitat alanıyla olduğumuzu hissettim. Milli değerleri nedeniyle korunmaya alınmışlar.

Çimenlerin üzerine bağdaş kurmuş, önünde türlü tip renkli takılar satan ve bunları üreten bir adam, ilgimizi çekti. Önündekiler yerel motifler ve renklerde süslü takılardı. Sakladığım, ekvatorda bir parkta bulduğum bir tavus kuşu tüyünü, O’na vererek bir küpe yapmasını istediğimde, ortaya kısa sürede bana özel harika bir küpe çıktı…

3 aktarma ve 26 saatlik yoldan sonra Karayipler denizi kıyılarına vardık. Cartagena şehrindeyiz. Eğer Cartagena bir kartpostal olsa; Rengarenk evleri, sokakları ve sempatik insanlarıyla Karayip Denizi kıyısındaki sahil kenti ve meyve satan renkli yöresel kıyafetleri ile Afro kadınları olanı seçerdim. Buraya kadar gelip Karayiplerde denize girmemek olur mu ? Baru Adasında, Playa Blanca en isla baru plajından denize girerek bu hayalimize de bir tik attık.

Bir seyyah, bir sıradışı kadın ve bizden biri olup, sınırlarını Güney Amerika’ya kadar genişleten Hale Sargın’ın tekne turuna katılmak, samimi, içten bir buluşmaya, benzersiz anıları ödünç bıraktı. Şimdilerde Meksika, Peru ve Kolombiya gibi yaşadığı yerler için turlar düzenleyen biriyle tanışmak güzeldi. Seyahat gurusu, Bahar Akıncı’nın Hale Sargın’ı anlatan sözleriyle; “Brezilya'ya tek yönlü bilet alır, kah bisikletle, kah otostop ve otobüsle Latin Amerika'yı gezer ve su gibi İspanyolca öğrenir. Başına türlü türlü hikayeler gelir ama hep güzel insanlarla karşılaşır. Atacan’a Çölü’nü bisikletle geçer…”

Tekne turunda bir lezzetli not ise “Minik yöresel kayıklardaki yerliler ananasın ortasını açarak size harika bir kokteyl yapıyorlar ve Atlas ta buna bayıldı. Sadece bir ananas soyucu ile alkollü ve alkolsüz nefis içecekler denizin üstünde sizi bekliyor! “ ve sona yaklaşırken her rotada, gördüğümüz, dokunduğumuz, tattığımız bizi şaşırtan her farklılık için şükrederek Cartagena’yı 3 gün sonra geride bırakarak Kolombiya rotası hikâyesini burada sonlandırmak istiyoruz. Yakında Peru ve Ekvator için tekrar görüşmek üzere…

Hayallerimi gerçekleştirmem için benimle Kolombiya, Peru ve Ekvator’a gelen, dünyanın her yerinde yol arkadaşlığı yapan ve elimi sıkıca tutup bırakmayan sevgili aileme, dostlarıma, arkadaşlarıma ve yollarımızın kesiştiği herkese…

İyi ki varsınız diyorum!